Bir şehir arkamızdan ağladı

Ben çok şanslı bir insanım. Harika bir komşu bana harika bir dost kazandırdı. Sonra o dostun harika ailesi ile tanışma ve dost olma fırsatımız oldu. Yetmedi, o ailenin harika arkadaşlarını, hayatımın sonuna kadar unutmayacağım güzellikte bir Karadeniz seyahati sırasında tanıdım.

İşte harika komşu ile başlayıp, harika arkadaşlarla biten bu çemberin içinden etrafıma baktığımda gördüklerim ayaklarımı yerden kesiyor desem inanır mısınız?

İlk kez 2013 yılının Nisan ayında bir Cuma akşamı Sabiha Gökçen Havalimanı’nda karşılaştığım arkadaş grubuyla, neredeyse bir yıl sonra, 7 Mart Cuma akşamı yine Sabiha Gökçen Havalimanı’nda karşılaşmamızı görenler, birbirini özlemiş akrabaların hasret giderişini izlediklerini zannetmiştir. Ne kıymetli dostluklar ki, bu kadar aradan sonra bile birbirimizi görünce, gözlerimizdeki ışıltı etrafımızda hareler oluşturuyor.  Ne kıymetli dostluklar ki, bu kadar aradan sonra kaldığımız yerden devam edilebiliyor.

7 Mart Cuma günü 20.00’de kalkan İstanbul-Hatay uçuşu ile 9 Mart Pazar akşamı 22.20’de kalkan Hatay-İstanbul uçuşlarının arasına sığdırılan yemeklerin bir kaçını Facebook’ta paylaşmıştım.  25 kadından oluşan grubumuzla, Antakya ve İskenderun’u yedik desem yeridir. Hatta yiyemediklerimizi yanımıza aldık. Salça, nar ekşisi, zahter, cezerye stokları tükendi. Hatay yüzüğü denilen aksesuar, tasarlandığından beri bu kadar rağbet görmedi. İpekçiler, bir defada bu kadar fuları hiç satmadı. Künefe tüketimi nedeniyle azalan kadayıf stoku komşu illerden tedarik edildi. Defne sabunu üretimini hızlandırmak için Gaziantep ve Mardin’den marabalar getirildi. Antakya ve İskenderun Ticaret Borsaları, bundan sonra gelebilecek olası büyük gruplar için nasıl bir yol izlemeleri konusunda toplantılar ve seminerler düzenleme kararı aldı. Küçük esnafın bilgilendirilmesi için kurslar planlandı.  Esnaf arkamızdan sular döktü, kanlı göz yaşlarıyla beraber. Son olarak Pegasus havayolları, fazla bagajlar için ek sefer koydu.

….

Kabul ediyorum, biraz abartmış olabilirim ama gerçekten yine anılardan silinmeyecek bir haftasonu geçirdim. Gezilenleri, görülenleri, olanları yazmak boşuna. Olayın özü grubun birlikteliğindeydi. Yaşamak gerek, anlatılmaz…

Dedim ya, ben çok şanslı bir insanım. Bu dostluklar, bu yaşanmışlıklar ne çok şey kattı bana.

Herkese teşekkürler.

Dostlukla kalın…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: